Co można dostrzec z różnych odległości:
50m – widać oczy i usta.
100m – oczy wydają się punktami.
200m – odróżnia się dobrze wszystkie części ludzkiego ciała oraz szczegóły ubrania.
300m – widać jeszcze trochę twarz.
400m – dostrzega się ruchy nóg.
500m – odróżnia się przy odpowiednim świetle, kolor ubrania, głowę i kapelusz od reszty ciała.
600m – głowa staje się punktem.
700m – jest bardzo trudno odróżnić głowę od reszty ciała.
800m – głowa już nie odróżnia się od reszty ciała.
1000m – można jeszcze dostrzec ruchy ramion i nóg.
1200m – odróżnia się dobrze człowieka na koniu, od człowieka stojącego.
1500m – odróżnia się jeszcze słup telegraficzny.
3000m – odróżnia się pnie pojedynczych, dużych drzew.
10 000m – można odróżnić tylko wieże kościołów.

Określanie odległości „na oko”
Najszybszy sposób określania odległości w terenie. Istota określania odległości na oko opiera się na ogólnie znanych właściwościach atmosfery i oka ludzkiego, dzięki którym, im przedmiot znajduje się bliżej tym jest jaśniejszy i wyraźniejszy, tym więcej można rozróżnić na nim szczegółów i tym wydaje się większy. Zdolność oceny odległości „na oko” można udoskonalić poprzez systematyczne ćwiczenia w terenie i sprawdzanie wyników oceny „na oko” pomiarem odległości krokami, pomiarem na mapie lub innym sposobem. Dokładność oceny odległości na oko można zwiększyć poprzez obliczanie średniej odległości pomiarów wykonanych przez kilku oceniających (jednakowo dobrze wyszkolonych) lub przez porównanie ocenianej odległości z odcinkami w terenie o znanej odległości (np. Miedzy słupami telegraficznymi, wysokiego napięcia itp.). Należy pamiętać, że na dokładność oceny odległości znaczny wpływ wywierają takie cechy jak wielkość i wyrazistość przedmiotów, kolor w stosunku do otaczającego tła, oświetlenie i przejrzystość atmosfery.

Pomiar odległości krokami
Przy pomiarach odległości krokami liczy się podwójne kroki (paro kroki). Po odliczeniu każdej setki podwójnych kroków liczenie należy zaczynać od początku. By uniknąć pomyłek w ilości odliczonych setek, wskazane jest zaznaczanie każdej setki kreską na papierze, lub zaginać kolejno palce rąk lub w jakikolwiek inny sposób. Z uwagi na to, że średnia długość kroku wynosi ok 0,75 m., podwójnego zaś ok 1,5 m., można przyjąć w przybliżeniu, że odległość w metrach równa sie odległości podwójnych kroków zwiększonych 1,5 - krotnie. Przy pomiarach dokładniejszych należy brać dokładnie długość własnego kroku. Długość własnego kroku należy określić krocząc wzdłuż linii o znanej długości np. Między słupami telefonicznymi w różnych terenach. Długość linii powinna być nie mniejsza niż 200 - 300 metrów. Pomiar krokami należy wykonać przynajmniej dwukrotnie (tam i z powrotem) jako ostateczną długość kroku przyjmuje się średnią z dwóch pomiarów.

Pomiar odległości według czasu trwania ruchu
Przebyta odległość łatwo określić znając szybkość posuwania się i czas trwania marszu lub jazdy. Średnia szybkość pieszego w terenie prawie równinnym, w którym kąty spadu nie przekraczają 5 stopni wynosi około 5 km/godz. Dla zwiększenia dokładności należy najpierw określić ile czasu trwa marsz na znanej odległości. Przy jeździe samochodem, odległość określa się według licznika, który bezpośrednio podaje długość przebytej drogi.

Określanie odległości przy pomocy mapy
Jest to najprostszy sposób określenia odległości od wyznaczonego celu, lub długości trasy jaką należy przebyć. Znając skalę mapy wystarczy przy pomocy cyrkla, linijki, kawałka sznurka, odmierzyć dany odcinek na mapie i korzystając ze skali lub podziałki liniowej (znajduje się na każdej mapie), określić rzeczywistą odległość w metrach lub kilometrach.

Uwaga!
Warto znać na pamięć następujących miar osobistych: wzrost, odległość od ziemi do oczu, długość rozłożonych ramion, odległość od ziemi do kolan, od łokcia do nadgarstka, długość wyciągniętego palca wskazującego, odległość między odchylonym kciukiem, a małym palcem (szerokość ręki), szerokość nadgarstka. Niby takie małe rozmiary, a jednak mogą pomóc choćby przy orientowaniu mapy.

ZŁUDNE OCENIANIE ODLEGŁOŚCI:

1.Odległości wydają się krótsze:
- na jednolitych przestrzeniach wody, śniegu, łąk, piasku, bez punktów orientacyjnych (jakieś drzewo, dom etc.),
- gdy słońce mamy z tyłu,
- gdy tło jest jasne,
- gdy powietrze jest czyste i jasne,
- gdy wieje wiatr,
- gdy znajdujemy się w stanie pobudzenia emocjonalnego,
- gdy przedmiot i tło są różnych kolorów,
- gdy patrzymy z dołu w górę,
- gdy przedmiot jest bardzo duży,
- w polu.

2. Odległości wydają się dłuższe:
- w terenie pagórkowatym,
- kiedy rzeczy są tego samego koloru, co tło,
- kiedy przedmiot widoczny jest tylko częściowo,
- kiedy panuje wilgoć spowodowana przez upał,
- na przestrzeniach ciemnych: lasy, bagna,
- kiedy przedmioty widzi się poprzez doliny lub długie drogi,
- w terenie odkrytym lub zaoranym,
- jeśli siedzimy na ziemi,
- jeśli przedmiot znajduje się w cieniu lub słabym świetle,
- jeśli jest lekka mgła,
- jeśli patrzymy pod słońce,
- o zachodzie słońca,
- jeśli patrzymy z góry w dół,